Mój wampirze mój uroczy, znów zajrzałam w twoje oczy,

strasznie jestem nadgryziona, choć surowa i nieposolona.

Mój wampirze, do cholery, ja nie jestem krwawą Mary,

strasznie czuję się wyssana i wstrząśnięta i zmieszana.

Dziś powiem "stop", odwrócę się na pięcie,

nie będziesz mi siostrą, bratem, córką ani zięciem,

nie będziesz mi ciotką, szefem i chłopakiem,

jakoś się z tego grobowca wydrapię,

choć jeszcze ziemia pod pazurami,

ja już tańczę z czosnkami,

będę w słońcu daleko,

raczej nie czekaj...

Mój wampirze wciąż uroczy, że też dałam się zaskoczyć

i okręcić wokół szpona, po gotycku jakoś uwięziona.

A ty słuchaj, który słuchasz, wampir krąży, taka fucha,

a ty nie daj się podgryzać,

prosimy nie dokarmiać wampira!

Znowu jesień, ta utrapiona jesień  skrada się do moich drzwi, 

Skrobie pazurami o framugę: „otwórz, otwórz mi”. 

Nie otworzę, nie otworzę, ty potworze, 

Zostań gdzieś tam za lasami i za morzem, 

nie otworzę, nie otworzę, ty potworze, 

zostań gdzieś tam, zostań tam, 

tutaj wiosna i zielone sny. 

Wiosna w końcu się zmęczyła: „ja się zbieram, muszę iść, 

Już za długo was tu zabawiałam, lato, pomóż mi”.

 Lato przyszło, lato grzało, lato było, 

Zaśpiewało, zapachniało, zatańczyło, 

Lato przyszło, lato grzało, lato było, 

Zaśpiewało, zatańczyło… I uciekło, zatrzaskując drzwi. 

Znowu jesień, ta ukochana jesień  skrada się do moich drzwi, 

Skrobie pazurami o framugę: „otwórz, otwórz mi”. 

Dziś otworzę, dziś otworzę, mój potworze, 

Zostań ze mną przy kominku, mróz na dworze, 

Dziś otworzę, dziś otworzę, mój potworze, 

Zostań ze mną, zostań tu, 

Przeczekamy zimę – ja i ty.